Saatlerce elini tutmak var, geçen her saniyede nefesini hissetmek var. Avucunun içindeki terde huzur bulmak var.Birşeyler herzaman engel.Yazdığın mesajlar azalacak, gittiğimiz filmler azalacak,en sonunda kokun gidecek,ellerin gidecek. Sesin gidecek kulağımdan. Git gide uzaklaşacaklar.Birer birer.Teker teker.Gülümseyişin gidecek sonra.Ben o gülümseyişini göremeden ne yapacağım?Birgün ellerim avucunun içinde olmayacak.Birşeyler herzaman engel. Zaman engel. Çünkü sevgilim, zaman durmayacak. Günler geçecek, gülüşün gidecek hepsi hepsi bitip gider. Ve ben zamanı tutamayacağım. Sevgini tutamayacağım.En kötüsünü yaşayacağız: “o kadar şey yaşamamış gibi davranmak,iki yabancı olmak.” O yüzden, sen bana gülümserken, başım omzundayken dursun zaman. Çünkü ben,seni özlemekten çok korkuyorum.
Bir gün çekip gitmenden o kadar korkuyorum ki.
Nasıl söyleyeceğimi, ne diyeceğimi bilmiyorum.
Ne desem saçma, boş.
Lütfen, lütfen gitme.
